© The images & texts on these pages may not be reproduced, republished or mirrored on another webpage, website or printed without prior okay.

This is the website of Renate Bobeldijk and Damian Zwamborn. On April 10 2004 we set out on a round-the-world adventure on route to our final destination, Vancouver, BC, Canada. 2004 was an exciting year for us!

*** Help Pulau Weh! ***

Beste allemaal,

Tot onze grote spijt hebben we niet eerder deze oproep op onze website gezet.

2005 is begonnen, hopelijk voor de meesten onder ons op een geweldige manier en met veel goede voornemens. Een domper is natuurlijk de ramp die nog steeds slachtoffers opeist. Inmiddels zijn er wereldwijd vele hulpacties in gang gezet. Zo ook voor de mensen op het eiland Pulau Weh in Sumatra waar Renate en ik in augustus 2004 hebben gedoken. Het laatste nieuws en informatie over de inzamelingsactie t.b.v. Pulau Weh kun je vinden op de volgende website:

www.StichtingHelpPulauWeh.com

Wij hopen dat er veel geld zal worden ingezameld voor de mensen daar en we weten zeker dat het geld via deze weg goed terecht komt.

Bedankt voor jullie aandacht.

Renate & Damian

------------------------------------------------------------------------------

Dear People,

It is our regret that we have not posted this message earlier.

2005 has begun; hopefully for the less fortunate with some assistance and good intention. As you know, there is worldwide action to support the victims of the tsunami. This is also the case for the people on the island of Pulau Weh where Renate and I spent August 2004 SCUBA diving.

Here is a link to the latest news and information regarding collections for the people of Pulau Weh: http://www.iboih.com/html/us__canada_.html

We hope that a lot of money will be collected for the people who live in Pulau Weh and we are certain that the money will spent properly.

Thank you for your attention,

Renate and Damian

Round-The-World

Destinations:

// means via bus, train, boat, local flight, etc.

Amsterdam - Delhi, India (10 April)

India // Katmandu, Nepal (20 May)

Katmandu, Nepal - Bangkok, Thailand (11 June)

Bangkok, Thailand - Hanoi, Vietnam (07 July)

Hanoi, Vietnam // Ho Chi Mihn City

Ho Chi Mihn City - Singapore (26 July)

Singapore - Bali Indonesia (30 July)

Bali Indonesia // Pulau Weh Aceh Sumatra Indonesia

Indonesia - Singapore (05 September)

Singapore - Hong Kong, China (11 September)

Hong Kong, China - Brisbane, Australia (17 September)

Bribane, Australia // Cairns, Australia (17 September)

Cairns, Australia // Sydney, Australia (24 September)

Sydney, Australia - Auckland, New Zealand (23 October)

Auckland, New Zealand - Fiji Islands (23 October)

Fiji Islands - Cook Islands (30 October)

Cook Islands - Seattle, USA (17 November)

Seattle // Vancouver, Canada (21 November)

Vancouver - Montreal (15 December)

Montreal - Toronto (19 December)

Toronto - Amsterdam (24 December)

The end of our Round-The-World Ticket

Amsterdam - Copenhagen (07-10 January)

Amsterdam - Vancouver (18 January)

Photo Journal:

23 February 2005: Vancouver.

Our container finally arrived on February 7th. Time to get down to living in Vancouver. The summer is around the corner and we feel charged and ready. Forward!

----------------------------------------------------

Vorige week mochten we eindelijk bij de douane komen om de container te laten vrijgeven. Na bijna drie weken verraging wed het voor ons ook echt tijd om het kamperen in eigen huis vaarwel te zeggen. Om 08.00 hadden we al een afspraak. We troffen deze goedgehumeurde meneer aan die na niet te veel vragen ons de container vrij gaf. Hij vroeg zich nog wel af hoe we zonder invoer rechten te betalen al die flessen wijn hadden meegenomen. Toen ik emigreerde hebben ze er bij de douane vergeten naar te kijken blijkbaar (of niet). We waren blij het zo makkelijk was gegaan.

We hoorde al heel in de verte een enorme truck aankomen een lawaai van je welste. De telefoon ging ook dat was de chauffeur, waar hij dat ding kon droppen, als het maar niet op de straat was het moest op eigen terrein. Dat had niemand ons gezegt. We dachten dat de container wel in de voortuin kon, maar veel te groot dat ding. Toen heeft hij de container achter het huis gereden. Helaas stonden daar onze buren hun auto geparkeerd. Elk uur dat hij moet wachten zouden we moeten betalen of hij zou het ding weer terug nemen en vervolgens de volgende dag voor opnieuw de volle pond weer langs komen. Godzijdank bood hij aan het voor een x bedrag een keer te proberen. Gezien de auto in de weg stond was dit een hels karwei, en wij konden niemand bereiken om de auto te verplaatsen. Hij mikte een paar keer en heeft het toen redelijk voorelkaar gekregen diagonaal welliswaar maar op eigen terrein! We waren blij en konden niet wachten te zien hoe onze spullen het er vanaf hadden gebracht. Helaas bleek de chauffeur te zijn vertrokken zonder de deur te ontgrendelen. Weeeeer een nachtje slapen, aangezien we pas de volgende dag een vriend konden charteren voor een flink stuk gereedschap.

Inmiddels staat ons huis vol en is de container leeg. Niet te geloven wat we allemaal hebben meegebracht. Maar toch ook erg veel kleine dingen die zo handig zijn om weer te hebben. Alle spullen hebben het normaal overleefd. Behalve van alle wijn flessen zijn de kurken gesprongen en hebben dus opengestaan. Dit is waarschijnlijk gebeurt met het aankoppelen van treinstelsels oid. Het is leuk om de spullen weer te zien alles komt weer aan je voorbij, de kadootjes van ons afscheids feestje enz.

Afgelopen weekend zijn we onverwachts gaan skieen. Het was fantastisch. Het is 1.5 uur rijden vanaf Vancouver. Het gebied heet Whistler waar in 2010 een deel van de Olympische Spelen worden gehouden. De rit er naar toe was al fantastisch. Links de zee met eilanden en rechts de bergen. Trouwens, er zijn ook al ski bergen op 20 min rijden van Vancouver. Vrijdag middag reden we weg zodat we zaterdag ochtend van de berg afkonden zeg maar. Ons huisje had zelfs een bere vel aan de muur en een hot tub voor een hele familie!! Raad eens waar we insprongen na een dagje skieen? We zijn blij en voelen ons "rijk" om in Vancouver te wonen. Je kunt hier van alle jaargetijden optimaal gebruik maken wat betreft aktiviteiten.

26 January 2005: Vancouver. 3137 - West 2nd Avenue.

The container we shipped from The Netherlands with our possessions has been delayed 2 weeks. Ack.

26 January 2005: A few pictures of Montreal and Toronto. Not a good variety of pictures. It was too damn cold!

11 January 2005: Copenhagen.

We went to Denmark to reunite with our friend Anders who we met in India.

02 January 2005: Vancouver.

20 November 2004: Seattle, USA.

19 November 2004: Aitutaki, Cook Islands.

19 November 2004: Raratonga, Cook Islands.

19 November 2004: Fiji Islands.

19 November 2004: Sydney, Australia

12 October 2004: Australia.

Pictures - Third. Byron Bay to Sydney.

Pictures - Second. Hervey Bay to Surfer's Paradise.

Pictures - First. Cape Tribulation to 1770.

Aangekomen in Brisbane zijn we meteen doorgevlogen naar Cairns, om daar onze oostkust trip te beginnen. We hebben zo een zeer eenvoudig klein camperbusje gehuurd, maar het is heerlijk, die vrijheid. We slapen hier en daar op een camping of iets soort gelijks. De ruimte doet zeker denken aan Canada, en het is prachtig hier. De zonsondergangen zijn fantastisch, en de horizon is zo ernorm breed. We toeren de hele oostkust af, langs de zee, vol met baaien, langs bananeplantages en veeeeel suikerriet plantages. We hebben net een paar dagen doorgeracht op een afgelegen plaats, omdat we graag wilde duiken op een beroemd Australisch wrak. We zijn uiteindelijk zelfs 4 keer er naar toe gegaan! Ergens in niemandsland stond daar een duikshop gewoon in de tuin van iemand. De eigenaar had een enorme rubber motorboot in zijn tuin met een traktor ervoor. De duikspullen gingen al in de boot en wij gingen met een 4x4 het strand op. De boot was daar inmiddels ook naar toe gereden. We stapte op het strand in de boot en de traktor reed ons de zee in! Met volle vaart (30 min) vaarde we naar het wrak de Yongala, in 1920 gezonken zo een 103m lange boot (Voor verdere detals zie later onze website). Het was fantastisch. Er is geen rif daar, maar alleen maar leven op en rond de boot. We zagen zelfs al type bull rays zo een 4m breed en 3m lang bij het afdalen al, vele super grote schildpadden van wel 1.3m lang, veel gote vissen. Dat was een beetje nieuw voor ons. de Yongala was echt niet normaal mooi begroeid met allerlei soorten coraal voornamlijk paarse kleur met geel. Toen ik afdaalde naar het wrak, dacht ik gewoon, wie heeft dit geplant? Zo mooi zag het eruit! Die avond wilde we net voldaan gaan slapen in onze bus toen de eigenaar met zijn 4x4 kwam aan scheuren. Of we morgen nog een keer wilde maar dan voor een zeer speciale prijs, omdat er maar 2 mensen waren geboekt! We zeiden zonder twijfel ja. Daar gingen we weer 07:30 de volgende ochtend opnieuw... Magisch en alleen maar met zijn vieren. Bij terug komst een van onze eertse Australische barbeque genoten (op zijn Australisch: een Aussie barbi). Het leven is weer goed.

Afgelopen dagen hebben we geprobeerd platypuses (engels) te zien. We waren in een prachtig national park - Eungalla.We zagen er twee. In het Nederlands heten die beesten platbek dieren of zo iets. Ze hebben haar en voeten maar een bek als een eend heeft. Prachtig. De camping had ook een prachtige uitzicht. Helaas was het in de ochtend dampig. We zien veel kangaroos maar steeds allemaal dood langs de weg. Op de foto's zul je zien dat we naar een park zijn geweest om dieren te zien maar ook veel foto's zijn gewoon van dieren in het wild.

Jeetje wat zijn de afstanden lang. Echt100 km tussen een dorp met 15 inwoners is geen uitzondering. Soms denk ik, ik zou best wel een ijsje nou voor de aankomnde 100km hebben. En dan zie je opeens `ijs te koop`, en ja hoor, dan is het voor de vissers om de vis koel te houden. Ha ha. Ik heb ook al bijna een keer aas gekocht, ik dacht dat het vis voor mensen was, lekker ocktopus en zo. Zie ik opeens dat het een hele vriezer vol is voor vissers!

Ik probeer heel soms te rijden op wegen waar geen hond komt. Verder ben ik een debiel in het rijden aan de linker kant. die Austaraliers houden van rotondes en ik niet, tenminste niet aan de linkerkant. Damian is gelukkig een natuurtalent. Er is hier dan wel weinig verkeer, maar die vrachtwagens zijn enorm! Langs de wegen zien we kakatoes, papagaaien, en bij water zien we pelikanen, Prachtig! We stoppen lekker vaak. Australie is enorm tropisch aan deze kant, door het doorgaande warme klimaat. Langs de weg zien we pasie vruch, ananas en andere tropische vruchten te koop. En ook is de palmboom overal te zien. Oh ja, we hebben net de verhuur maatschappij van de camper gebeld om langer de auto te houden. Maar liefst 11 extra dagen. Dit land is echt te groot!

The Yongala Wreck. Awesome! We found Yongala Dive on Alva Beach near Ayr. A 30 minute ride to the Yongala with a bright sunny sky. Didn't getting sick on this ride! Although a couple of other guys were puking off the side of the boat. He he.

Great Barrier Reef. We attempted to dive the Coral Sea and Helmes Reef on a live abroad. On a 25-30 knot sea on board the Rum Runner (a single hull boat - schooner), the boat's generator flooded and we had to return to Cairns. I managed to VOM (Aussie for puke) for 15 hours straight to finally get some sleep, wake up, make it to the deck, and find out we were already heading back. We were only 5 hours off our original destination when the decision was made. Ack. After a couple of days to recover, we decided to do 3 dives with the Calypso. Nasty - this is not real diving - believe me. The tame Napolean fish were cool though. For the rest... we are spoiled.

18 September 2004: Hong Kong. Fun!

18 September 2004: Singapore.

06 September 2004: Indonesia.

Kuta, Bali. Kuta is all about tourists and money (for the most part). It is understandable that everyone wants to make a buck but that still doesn't make it any less disappointing. The beach is beautiful (although you still have to put up with hawkers every 5 seconds) and surfing is apparently world class. This where we booked our domestic flights to Banda Aceh, Sumatra. Kuta is a 30 minute drive from the airport so it's very convenient.

Medan, Sumatra. All flights to Banda Aceh, where you catch a ferry to Pulau Weh, are from Medan. Also, due to the current Marshall Law status in Aceh, Medan is the place where you need to secure the correct papers - a bluebook. Immigration in Banda Aceh will send you back to Medan if you don't have a bluebook. These are the words of experience - another US$60 per person wasted - ack. We were part of the first 20 people (since February 2004) to arrive in Pulau Weh after 18 months of being closed to foreigners. The red tape (aka blue book) was still being worked out by all the different government agencies involved.

Pulau Weh, Aceh, Sumatra.

Van Bali vlogen we naar Jakarta, van Jakarta naar Medan (Sumatra, Indonesie) en daar door naar Banda Aceh, puntje van Sumatra. Dit allemaal om naar het eilandje Pulau Weh te gaan. Op aanraden van Jeb, een Canadees, die in Amsterdam woont, ontmoet in Thaliand en heeft ons "verkocht" aan dit eiland voor zijn enorm bijzondere onderwaterwereld. Aceh is voor een aantal jaren in oorlog geweest en alleen het eiland Pulau Weh was net weer geopend voor toerisme. Via de duikschool daar, waar Damian zijn PADI Divemaster ging doen wisten we dat we een speciale "vergunning" nodig hadden om oop het eiland te verblijven. Deze zouden we in Banda Aceh krijgen. Aangekomen in Banda Aceh, als enige toeristen werden we er meteen uitgepikt. "Waar ons Blue Book was"? " Ja, die wilde we net kopen". "Twee stuks graag". De douane beamte maakte ons duidelijk dat we dit blauwe boekje al in Medan hadden moeten "kopen". Zijn suggestie was dat we maar terug moesten en daar dat boekje halen. Daar trapte we niet meteen in en maakte stennis. In tien minuten hadden we een "vertaler" Eddie, en zaten we met twee douanebeamtes in een wagen. Op naar het hoofdbureau. Het bleek volgens Eddie er nodig te zijn een vertaler te hebben, ze zouden geen Engels spreken daar. Eddie, zelf een verkoper in de "winkel" op het vliegveld, verlate zijn balie om ons te helpen. Binnengekomen, mogen we plaats nemen. Eddie doet zijn verhaal en wij stralen zoveel onschuld uit als mogelijk. Op de tafel staan 3 kopjes koffie, en 3 gevulde bananebladeren. De mensen in uniform luisteren geduldig en bladeren wel tien keer onze paspoorten door, als het niet meer is. Ook gaan ze met zijn vijfen achter een computer staan, om wat dan ook te bekijken. Het duurt eeuwen, omdat ze tenminste wel "bezig" zijn hebben we toch hoop. We maken duidelijk dat we speciaal komen om te duiken bij Lumba Lumba. AAAAhhhhh ja, Mister Tom, die kennen we wel. Bingo, dat was een goed teken. Ze belde wat rond. En opeens vroegen ze of we misschien koffie wilde. De 3 kopjes die daar al zo een 2 uur stonden, misschien al langer, werden naar ons toe geschoven. "Koekje" erbij? "graag" De uitgedroogde banane bladeren werden doorgeschoven. Nu hadeen we al in geen tijden meer gegeten of gedronken, maar toch het was niet te... Na nog een half uurtje, vertelde ze ons dat we naar de politie moesten. Opnieuw werden we onder begleiding gebracht, gezien we soort van Illegaal daar waren. De politie werd boos op immigratie en wij hadden een probleem. Er werd besloten dat we toch echt op het vliegtuig terug moesten. En wie gaat dat nu betalen, dachten we nog... de douane had ons namelijk gewoon door laten gaan. Binnen een uur zaten we alweer in het vliegtuig. Immigratie was natuurlijk al dicht, dus moesten we een nachtje blijven. Gelukkig hadden we daar een contact persoon die alles over dat beruchte boekje bleek te weten. Nog even een paar mooie pasfoto's met rode achtergrond Moslim style en... viola... de volgende ochtend zaten we weer in het vliegtuig. Dit keer ging het gesmeerd... de mensen van immigratie welkomde ons hartelijk en bleken zelfs een spoed cursus engels te hebben gedaan. Helaas bleek het blauwe boekje geldig voor twee weken, terwijl we een maand wilde blijven. We besloten het erop te wagen. Deze keer waren we niet alleen, maar met een jongen uit Frankrijk. Hij was eerder op Pulau Weh geweest en zijn verhalen deden ons meer en meer verlangen naar het eiland, dan we al deden. Dit voelde ook wel speciaal, al die rompslomp. Aangekomen hopte we op de ferry en daar waren we.

We wisselde we onze ervaring uit bij de duikschool. De twee weken zouden zij proberen te verlengen voor ons tegen die tijd. De toeristen zijn eenmaal hun bron van inkomsten en ze hebben redelijke banden met immigratie. Er bleken maar acht toeristen te zijn, allemaal duikers, de zee was turquoise, en de bungalows van hout. We vonden ons zelf een fijne bungalow . Zeer eenvoudig maar alles wat je nodig hebt. Er was nog maar een restaurantje open, en vooruit bestellen is een aanrader, het duurt anders uren. En elke keer weer een raadsel waar die man dat eten vandaan toverd. Later haalde we elke dag halen we eten bij een soort winkeltje dat ook eten klaarmaakt.Het is elke dag nasi goreng in de avond en nasi gewoon, in de middag. Alles wordt op een bananeblad gelegd en ingepakt in een piramide vorm pakketje met de staart van de vis er boven uit. De curries worden in plastic zakje s gedaan . Verder heeft de nasi goreng er een gebakken ei bij en pinda's. Erg eenvoudig eten dus. Een ijsje ofzo is er niet te krijgen. Af en toe maakte we mee dat een vroeger restaurantje naar de duikschool kwam omdat ze zagen dat er wat toeristen waren. Ze vroegen dan aan de eigenaar of hij kon vragen of we interesse hadden dat de buren kookte voor ons vanavond. Zo kregen zij ook weer eens wat inkomsten. Verder was er Mama Donut, die donuts verkochten uit een emmer vers van de pers en altijd net klaar als we van de duik terug kwamen. Ons bungalowtje heeft uitzicht op de zee en is zo een dertig meter van het strandje. Onder en rond de hut lopen geiten, honden, en soms apen. De honden zijn wereld bedelaars. Als we s'avonds een drankje drinken bij de duikschool blijkt dat iedereen het heeft over een twee tal zulke lieve honden, die ze maar hun restjes eten hadeen gegeven. Allemaal het zelfde verhaal dus. Het blijken schatten, ze slapen vaak bij ons op het balkonnetje en steken hun kop vaak om de hoek de kamer in. Alleen maar een keer hebben ze onze lunch gestolen in een tijd van 5 seconden van onopletten heid. Trouwens niet die schatten maar een ander pup. Al de volgende dag beginnen we met duiken, en Damian tegelijkertijd met zijn Divemaster opleiding. dat hem de kans geeft elke dag te duiken. De onderwater werled is hier fantastisch. We hebben al best wat gezien in de loop van de jaren, maar dit sloeg echt alles. De stroming was misschien even wennen, maar het allemaal waard. Onze tweede duik zou een 35m duik worden. We daalde af, de bodem was een stuk lager dan 35m en opeens kwamen daar vier ruimte schepen aan. Eagle rays. Niet te geloven, daar kwamen we juist voor, en daar waren ze al. De duiken daarna waren elke dag weer vol veraasingen. Damian ervaarde, opweg naar de duiklocatie wel twintig dolfijnen om de boot. Aangekomen op de diepte, scholen barracudas en een haai als super highlight. Maar verder moet je je voorstellen dat het zo vol met van alles is onder water, ontelbaar zacht en hard coraal en ontelbaar veel vissen. Zoveel dat ze gewoon recht op je masker afzwemmen omdat je zo omringd bent door vis. Onze dagen waren dus eenvoudig. Eten, duiken, eten, duiken, eten en soms weer duiken.

Omdat Damian voor een maand bezig zou zijn met de PADI Divemaster cursus, en ik niet elke dag zou duiken, had ik in mijn hoofd iets te doen met lesgeven. Op de dag dat we aankwamen, raakte ik al bevriend met de boodschapper van het strand. Een jongen die inruil voor internet minuten elke woensdag na zijn engelse les eten voor iedereen van de duikschool meebrengt, om zo eens iets anders te eten. Zelfde nasi goreng eigenlijk maar dan met gambas. Ik vroeg hem of de lerares een buitenlander was. Dat bleek niet zo te zijn en hij zei dat zijn lerares het heel erg op prijs zou stellen als ik zou langs komen op de les. Na een uur zat ik al achter op de scooter naar "het dorp" voor de conversatie les. We besloten dat ik gewoon converasatie met de leerlingen zou maken. Allerlei onderwerpen kwamen voorbij, vrijetijd, wat de kinderen wilde worden, films. Zij en ik hadden het naar onze zin. Bijna niemand had ooit met een toerist gesproken. De lerares wilde dat ik vaker kwam en ook naar de scholen kwam. Ik kon dan slapen bij de oprichtster van dit alles Mrs Evi omdat de scholen zo vroeg beginnen. Ik besloot het maar te doen. Dit was tenslotten wat ik in mijn hoofd had. Ik werd hartelijk ontvangen in het huis van miss Evi. Godzijdank was het een huis van cement. Ik had me op alles voorbereid en kwam met klamboe en al in mijn tas. Haar man was al bijn een jaar niet thuis ivm zijn studie. Dat vond ik wel fijn. Alhoewel ze reuze graag wilde dat ik die avond hem even zou spreken over de telefoon. Het was Mrs Evi, haar dochter van 9 en een zoontje van 1.5, ze hadden specaal een kamer voor mij klaar gemaakt. Het zag er schattig uit het leek alles te hebben. Die avond bleek ze als veraassing al haar lerares vriendinnetjes te hebben uitgenodigd. Het werd een meiden avondje dus, maar de meiden hadden een plan. Ik zou om 8 uur bij Mrs Juni les geven en dan opgehaalsd worden door Mrs Octri en daarna weer door... het was een reuze plan (namen van de meisjes zijn vernoemd naar hun geboorte maand). Wat kon ik zeggen.. ik zei maar ja. De meiden, de meeste 25 jaar, getrouwd en 3 kinderen hadden enorm veel vragen. Hoe is het om getrouwd te zijn? "Wat moet ik doen mijn man houd van rock en ik van klassiek"?, denk je dat dat een probleem is als we trouwen. Toen was het tijd om te slapen, in de kamer die alles bleek te hebben. Op een ding na, een ventilator. Het werd de warmste nacht ooit, in het natste bed ooit. En dan die moskee, en die hanen... Ik had me ook nog eens ingebeeld dat er iemand op de deur klopte om omij te wekken waardoor ik om voor zes uur al benden was om te vertrekken. De tv stond al aan en de kinderen ervoor. Miss Evi had kareoke aangezet met lovesongs, haar favorite, en de deuren en ramen wagewijd open en allemaal zongen ze even luid mee. Ik vroeg me af wat de buurthier van dacht. Daarna kreeg ik ontbijt dat iemand langs bracht met zijn scooter alleen voor mij, rijst met sardientjes.

Die dag werd slopend. Ik ging van de basisschool naar de middelbare school. Iedereen stond op toen ik binnen kwam en groette mij. Ik nam de les door met de lerares. Het was reuze envoudig. Omdat zo een 5% een boek bezit, schreef ik alles op het bord, las het voor en daarna lazen we het luid op samen. Dan vroeg ik of ze vragen hadden en kwamen ze naar het bord en buigde en bedankte mij voor het andwoord. Als ik vroeg of ze verder alles begrepen zeiden ze allemaal tegelijk " ja, mevrouw Renate" Ik had mijn twijwels en wees en moeilijk woord aan. Begrijpen jullie dit woord ook? "nee, juffrouw Renate, zeiden ze allemaal in koor. De stouterds. Aan het einde van de les mochten ze vragen aan mij stellen. Dit gaf mij de kans om ook een eenvoudig iets terug te vragen. De jongen krabte eens flink op zijn hoofd, armen en benen en keek ook eens onder de tafel. Het andwoordt heeft hij nooit gevonden. De klas lag dubbel van lachen. Op de Middelbare school voelde ik me een koningin, en schaamde mij erg. Ik leek wel een buitenaards wezen, dat net geland was en geintervieuwd mocht worden. Ik kreeg allerlei rare vragen. Of ik mijn haar los wilde doen bv. en vroegen vragen over mijn 'man" Ik andwoorde en zei dat hij ook bijna 2m lang is, ze kwamen niet meer bij van het lachen en dachten dat het een grapje was. Aan het einde van de dag was ik kapot. Ze boden mij een bed aan zodat ik kon rusten. Godzijdank was er een ventilator.

Inmiddels wisten we al een tijdje dat de Canadese ambassade mij mijn verblijfsvergunning wilde geven. Daarvoor hadden ze mijn paspoort nodig. We besloten dat ik terug naar Nederland zou gaan. Die dag kwam veel te snel. Op die ochtend 7 uur werd ik met al mijn bagage opgehaald met een scooter. Damian inclusief het paradijs moest ik achterlaten. Ik bleef 2 weken in Nederland tot mijn paspoort weer in de brievenbus viel. Meteen de volgende ochtend zat ik in het vliegtuig naar Singapore. Daar stond mijn zusje die ik al bijna eenjaar niet had gezien en Damian!

Diving in Pulau Weh. See also: Lumba Lumba Diving Centre.

More underwater photos courtesy of Mike van Hugten and Tessa van den Bos. See their website (NL): fantesmik.blogspot.com.

The Sophie Rickmers Wreck. A treasure of Pulau Weh.

The wreck lies in a bay around the corner from the Lumba Lamba Dive Centre. About 15 minutes by boat. The deepest point, 70 meters, is where the stern rests perfectly upright. The "shallowest" point is at about 42 meters, this is where the dive begins. Bottom time is limited, largely due to the fact that the dive is done on air (21% oxygen). Because the wreck is located quite deep, some preparation is required. The chosen dive plan entailed an 18 minute bottom time and 42 minutes of multiple decompression stops. Extra tanks are provided for the decompression stops for those that required them. The Canadian Navy Decompression table was used - a conservative table. Most dive computers calculated the decompression requirements 15 minutes less than the table. The dive plan was set for 54 meters and my maximum was 53 meters. My dive brought me to the front of the bottom of the bow. Looking up was impressive - 10+ meters of eerie steel. Email Lumba Lumba for more information.

In the spring of 1940, five German steamboats lay in the bay of Sabang, Pulau Weh. One of them the "Sophie Rickmers". She was the secondest largest of the five. At that time, the area around Pulau Weh was under the control of two British destroyers. Pulau Weh was still under control of the Dutch Indies. On the 10th of May 1940, it was ordered that all ships were to be put under control of the Dutch. The crew of the "Sophie Rickmers" replied to this order by sinking her. The other four ships didn't have a much better future. Two were torpedoed in the Altantic Ocean by German submarines and one sank near Mozambique as a result of an explosion. Only one ship survived the Second World War and it was sold to Turkey in 1949.

The "Sophie Rickmers" was built in 1917-1920 by the Rickmers Wharf in Bremerhaven, a city west of Hamburg. The ship was commissioned by the Rickmers Rederij company which still exists today. The "Sophie Rickmers" is the largest ship ever to be built by Rickmers Wharf. It was only in 1986 that Rickmers Wharf stopped building ships. The ship was named after Mrs. Sophie Rickmers (see lovely photo). She was married to the founder of Rickmers Wharf.

Technical details of the "Sophie Rickmers": Length: 134.0 meter; Max. width: 17.5 meter; Depth: 8.0 meter; Steam engine: 2.900 PK; Speed: 12 knots; Crew: 42 people; Cargo capacity: 7.000 tons

27 July 2004: Vietnam

The country where only the government is communist. In 1986 the government reverted to free enterprise (or free-ish) and in 1990 Vietnam opened it's doors for trade with capitalist countries. What these people have achieved in this short time can only be achieved by their incredible determination and endurance. People are moving everywhere - 24/7. Scooters, scooters, and more scooters. It is interesting to note that 65 percent of the people in Vietnam are under the age of 30. I read that salaries in HCMC are in the range of US$50 to US$90 per month, but elsewhere they're about half that. I have no doubt that Vietnam will have a strong economy of it's own right in the next 20 years. They have a lot of work to do and that includes the necessary political reforms to facilitate growth.

We entered Vietnam through Hanoi and departed from Ho Chi Mihn City (aka Saigon).

Vietnamese love being outdoors. Early in the morning (from 05:00 to 07:00) the parks are full of people meditating, jogging, playing badminton, etc. At 08:00 the shops are already open (the cafes at 06:00) and people are going about their business. In the evenings, more food stalls appear on the streets. Also, a lot of people are enjoying the coolness of the evening outside their front door.

Hanoi's history is reflected in it's architecture. It's a pleasure to walk around and observe the moment. From the stylish French influence to ugly concrete buildings build by the communist government in the 1970s. The Old Quarter south to Lenin Park make the center of Hanoi. Some streets give you the feeling you are in Europe and turn the corner and the Communist institution displays it's overbearing presence. There is never 5 minutes when you don't see a portrait of Ho Chi Mihn, aka 'Uncle Ho', hanging somewhere.

Hoa Lo Prison, aka 'Hanoi Hilton'. Much of the prison was destroyed to make way for a modern skyscraper. When you walk around this famous prison (built by the French) one can only imagine what hell the prisoners where put through - most political prisoners. If it's anything like the Bang Kwang prison in Bangkok I read about ... scary: 'The Damage Done - 12 yrs in a Bangkok Prison' by Warren Fellows.

Ho Chi Mihn's Mausoleum. Yes, you can see the main man for free between 08:00 and 11:00 except Fridays and Mondays. We missed out. Ack.

Lenin Park. This is by far the largest park in Hanoi (surrounded by a 2.5-meter fence). We had to pay 2000 Dong entrance fee. Not a lot (12 US cents) but I'm sure the locals aren't all too fond of the idea. Many people had, what seemed to be, passes.

Dog meat. Hanoians are reputed for their taste for dog meat (see the pictures). Some Hanoians believe that eating dog meat in the first lunar month brings bad luck. Therefore most of these restaurants are deserted at that time (ie, when we went to have a look). I don't know how all Hanoians feel about dog meat because many have dogs for pets - very well taken care for I might add.

Interesting food (as written in the menu): chicken testicles, sauteed fish stomachs, chicken intestines, deep fried goat burst, and my personal favorite, soup miscellaneous.

Buying ice cream. In SouthEast Asia one never knows if a product is geniune or not (ie, Rolex watches, electronics, software, etc). The Vietnamese have added ice cream to the list. Ola, the famous ice cream company in Europe, sells it's product under the name of Wall's in South-East Asia. We would buy what we thought was a Magnum and it would be something completely different when we unwrapped it - only in Vietnam.

Property tax. Like it used to be in Amsterdam, Vietnamese pay property tax according to the width of their establishment. That is why a large number of buildings are tall and narrow. This is very evident in north Vietnam.

Halong Bay. Except for Halong Bay, nothing we booked to see, we saw. From the activities, to the sights, to the food, to the hotel - we had to keep laughing. Everyone in our group had some surprise. 2 Scottish guys booked to go fishing for 2 days did everything but fish. For 2 guys who just wanted to drink beer and disappear into a book, they ended up scheduled for a 5-hour trek the next day. Liked all things in Vietnam, once you pay you are screwed. "Talk to the person who sold you the ticket" ... and round and round we go.

Hoi An. After paying twice as much as we should have for train tickets (about US$20 each) we arrived in Hue. This was definitely the most we've been screwed to our knowledge - the Vietnamese are masters! From Hue we caught a 2 hour bus that lasted 6 hours - OK, we were screwed again but not for money.

Hoi An is a picturesque riverside town which retains a sense of history. Definitely worth a stop. It is a major tourist stop but the town's charm hides all of that. We spent a content 3 days there.

Ancestor worship. At this point in our travels we were introduced to Ancestor worship. Ancestor worship is based on the belief that the soul lives on after death and becomes the protector of its descendants. Many pagodas (or chapels) have altars on which memorial tablets and photographs of the deceased are displayed. Most are flattering pictures of the deceased in their prime taken decades before they passed on. Asking your ancestors advice is a matter of throwing 2 yin-yang coins (each coin has a yin and yang side - I sure you've seen them) into a bowl. When a yin and a yang combination is thrown it is a good sign. We met a restaurant owner who, being the oldest son of 7 children, remained in Hoi An during the American war in order to look after the family's graves. Fortunately, Hoi An was one of the few places that was not bombed.Ho Chi Mihn City (HCMC) - aka Saigon. Same as Hanoi but different (little inside joke - I couldn't resist). You don't see Uncle Ho's picture hanging everywhere.With 8 millions people, many with poor living conditions, the government has started to build an infrastructure outside Saigon (wide roads, modern bridges, electricity facilities, etc) to support a new modern city to be built. Big plans.

Cu Chi Tunnels. The tunnel network of Ch Chi became legendary during the 1960s for its role in facilitating Viet Cong (VC) control of a large rural area only 30km by 40km from HCMC. At its height the tunnel network stretched from the South Vietnamese capital to the Cambodian border; in the district of Chu Ci alone, there were more than 250km of tunnels. The network, parts of which several storeys deep, included innumerable trap doors, specially constructed living areas, storage facilities, weapons factories, field hospitals, command centres and kitchens.

After ground operations against the tunnels claimed large numbers of US casualties and proved ineffective (the US inadvertently built their main military base at Dong Du above the tunnels!), the Americans resorted to massive firepower, eventually turning Cu Chi's 420 sq km into what the authors of The Tunnels of Cu Chi (Tom Mangold and John Penycate) have called 'the most bombed shelled, gassed, defoliated and generally devastated area in the history of warfare'. Our tour guide pointed out that the growth that we saw in the area was only from the last 10 years.

War Remnants Museum. Once know as the Museum of Chinese and American War Crimes, the museum's name was changed to avoid offending Chinese and American tourists. However, the phamplet, Some Pictures of US Imperialists Aggressive War Crimes in Vietnam, handed out at reception pulls no punches. Here Westerners have the opportunity to hear the victims of US military action tell their own story.

The Mekong Delta. Great trip. The highlights were the overwhelming size of the Mekong river and delta with all it's waterways and bridges and the floating markets where the farmers sell their produce. Vietnam is the world's second largest rice exporter after Thailand.

* Tour Guides: The guides around Saigon are excellent. Many of the 'old school' guides are veterans who fought along side the Americans during the war. These guys make for interesting conversation, and many have kept their distinct breed of 'GI English'. The new generation of tour guides, most of them born after the American war, offer a different perspective. Both perspectives are pleased that Vietnam is now a 'liberated' country; advancing into the future with no third-party identity (no pun intended). Amen.

07 July 2004: Thailand.

We zijn al eerder in Bangkok geweest, en het is goed hier weer terug te zijn. Het eten is absoluut geweldig en de restaurantjes een droom. Ook de bars (clubs) zijn zo erg modern! Eigenlijk soms een beetje New York achtige style, bv wit interieur met wat palm bomen en een fonteintje en lounge achtige muziek. We hebben net een lycee shake op en gisteravond thai soup met lemon leaves, lemon grass,coconut,en gamba's en dat allemaal voor niets bijna! Het leven is goed. Meisjes dragen altijd hand tasjes, de leukste van de wereld...en hakjes.. ook de leukste van de wereld.... en veeel jurkjes. Vandaag zijn we naar de weekend markt geweest 9000 stalletjes. Ook een dieren afdeling, ongelofelijk, alle honden puppies van alle soorten waren er te koop, ook veel vissen, reptielen, katten, eekhoorn achtige beestjes. De eekhoorn achtige zaten buiten de kooi maar allemaal met een wollen touwtje om de nek aan de kooi vast. Ook allerlei kleding winkels voor dieren, nagelak enz. Echt Azie. Er zijn talloze winkelcentra met vaak elk hun eigen branche, gehuisvest in enorme torens.Erg handig, hoef je niet van hot naar her. Met meestal een bioscoop en een foodcourt op de bovenste verdieping. Voor na het shoppen! In de winkelcentra valt het op dat de verkopers en de klanten allemaal onder de veertig zijn. Vaak erg veel verkopers in een winkel. Het lijkt alsof ze allemaal op provisie basis werken, maar het geld niet nodig hebben! Ze hangen of liggen half over de toonbank, ze eten op de toonbank, en hebben ook vaak hun honden mee genomen, van die schoothonden, soms wel 3 stuks. Wij zouden zo een zaak niet snel binnen gaan in het westen, maar hier is het overal druk. Het is duidelijk dat Aziaten een van de grootste "gebruikers" (consumers) van de wereld zijn. Er is geen tweedehands auto te bekennen. De meeste auto's lijken rechtstreeks uit de showroom te zijn gekomen en glijden door de straten die soms 2-3 banen zijn. Voetgangers gaan meestal over loopbruggen zodat het verkeer lekker vooruit kan. Ook is er een skytrain in Bangkok, waar we vaak gebruik van hebben gemaakt. In de avond in de Chinatown van Bangkok gegeten... altijd leuk en vol leven juist in de avond. We aten gewoon aan een tafel bij een eetstal met een enorme barbeqeu.We namen reuze gamba's van wel 25 cm lang, we kregen een schaal vol, en namen nog meer van van alles van rijst met krab tot inkvis. Allemaal eten voor * prijs. Het waren de lekkerste gamba's ooit! Je kunt echt zien dat er geen voedsel te kort is hier. alles draait om eten. Echt overal zijn er eetstallen op straat met echt goed eten. Ook zie je hier alle tropische vruchten. De lychees zijn zo groot als een golfbal!

Op Koh Tao eiland, mijn verjaardag heb ik in de ochtend met Damian, mijn dive buddy always, duikend doorgebracht vanaf 07.30. Eerst een deep dive gedaan van af de boot. Erg interessant 1 haai gezien van 2.5m lang!!! Jaa, daar vraag je om als je zo diep gaat. Gelukkig zwom hij onder mij, ik poep echt in mij broek als ik die ENORME beesten zie. Dit was de eerste keer dat ik zo een haai heb gezien. Verder van alles daar, veel scholen vis, echt prachtig! En ook van die mooie solo zwemmers en ggantisch koraal. Normaal ben ik niet zo een fan van een diepe duik 25-30m maar het is en blijft een unieke ervaring, je voelt echt dat je errrugg diep bent. Ik vind dat het leukste aan duiken tussen de vis zwemmen en naar de vissen kijken hoe ze zich gedragen. Ik hou niet zo van met 5 man rond een stuk koraal hangen om te kijken naar die garnaal, om de beurt. En ja, die hele grote vissen vind ik ook wat minder. Als zo een kleine, zeg 25 cm al zijn tanden laat zien, hoop ik elke keer maar dat ik de 'gevaarlijke' onder hun herken. Er is namelijk deze Trigger vis die 'gevaarlijk' is 'bijterig' en gaat soms voor je hoofd of je masker. Het punt is, dat dit ding in variaties komt. Ik ben niet het type dat alle soorten vis bij naam kent, maar juist meestal die gene die hele andere vis soorten ziet dan de rest van de groep en niemand heeft een idee over wat voor vis ik het heb. Enfin, daarna gingen we nog een iets ondiepere diuk doen, ook erg goed. Veel gezien..... net een aquarium. Ook Nimo's gezien een familie met een baby die de Dive Master ging voeren, echt leuk. Wat een leven daar onder water.

Inmiddels hebben we ons diploma Reddings duiken (PADI Rescue) gehaald. We zijn zelfs allbei met 95% voor onze theorie geslaagd! Ik heb me zelden zo verbaasd gevoeld. Het was een redelijk zware cursus wat betreft het praktijk. Je moet NL oefenen hoe je een bewusteloze duiker van de bodem in de boot krijgt. Dat is echt een zware klus... mond op mond enz. Aangezien de proef personen mij een beetje te zwaar waren besloot de instukteur dat ik dan maar iemand naar de kant (het strand) moest dragen uit het water! Vanaf de boot zo ongeveer... Ik moest bijna zelf aan de bedaming! Ook moesten we missende duiker oefenen, iemand komt het water uit en zegt je dat hij zijn buddy is kwijt geraakt! Nou ik kan je vertellen, ik en een meisje gingen naar beneden waar de persoon ( een riem met gewichten, in dit geval) voor het laatst zijn buddy had gezien, Damian was dit keer degene die het manage deel deed op de boot, zuurstof klaar maken, reddings boot bellen radio contact, snorkelaars er op uit sturen, spotters op de boot verzorgen bv. Ik was nu alleen met dat meisje beneden, er was geen goed zicht, we deden het zoek patroon dat we hadden geleerd met ons compas, maar een riem hebben we nooit gevonden. In elk geval, het is ons erg duidelijk gemaakt en geworden dat de kans dat je een missende duiker vind, heel klein is. De cursus ga je waarschijnlijk nooit in praktijk brengen, maar we weten nu een boel meer over hoe je zo iets kunt voorkomen. Als we willen kunnen we nu een Dive master diploma halen, dat is de volgende stap, en werken als PADI Dive Master. Persoonlijk heb ik geen ambities hiervoor. Ik hou echt van vissen bekijken ipv al die verandwoordelijkheid voor die duikers van al die gekke nationaliteiten. (Onder water kun je niet "praten "en dan komt non-verbaal gedrag soms echt te voorschijn!). Damian gaat ervoor in Indonesie... we zullen zien.... so much to do, so much to see.

Voor dit moment, het is FIJN om op een tropisch eiland te ZIJN!

08 June 2004: Patan.

Holy Temple!

05 June 2004: Trekking - Ghorepani Loop.

We decided to do what is commonly referred to as the Ghorepani loop. This is a 4-5 day trek which begins and ends at a village called Birethanti (1025 m) – an intersecting point of 2 valleys. We thought it a good introduction to trekking. Verified theories: Most people lose a few kilos after 2-4 weeks of trekking. If you are not in shape this will improve significantly after going up-and-down for a few days. Birethanti (is a 15 minute walk from Naya Pull which is a 90 minute taxi ride from Pokhara (a 12 hour walk). On route to Naya Pull there is a great view of Phewa Lake, the focal point of Pokhara. It takes 2 days to trek to Ghorepani (2860 m) unless you want to trek in the dark. Ghorepani is well known for the view of the Niligiri and Dhaulaugiri ranges from nearby Poon Hill (3210 m). Poon Hill is a 30 minute walk from Ghorepani. The top of the Annapurna South (7219 m) is also visible from Ghorepani. Day 1. The first day was a fairly relaxed incline over a wide stone trail to a place called Tikhedhung (1480 m). It took us about 5.5 hours (including lunch). At Tikhedhung we decided to climb the 3280 stone steps to Ulleri (1960 m) in order to avoid the task in the morning (straight incline!). We reached the village in 2 hours and were exhausted. We fell asleep quickly that evening. Note: the locals bounce up and down these stairs effortlessly. Ack. Day 2. The next day we started our trek to Ghorepani. Under no time pressure, we trekked through an Oak and Rhododendron forest. We reached Ghorepani in about 6 hours. That evening, during a brief break in the clouds, we say our first glimpse of Annapurna South towering over the foothills. Due to the poor weather, we were skeptical as to whether we would be able to see either the Niligiri or Dhaulaugiri ranges the next day. Day 3. As luck would have it, at 05:30, the clouds broke over the Dhaulaugiri (8167 m) range. The view was magical. This lasted about an hour and the clouds took over again. The Niligiri range is only visible from Poon Hill (being on the other side) but there was no point in going up as it was very overcast in that direction. As luck would have it, the Maoist were up there extracted money from Tourists. Note: We managed to do the entire trek without running into them - timing is everything! Note: They write receipts so you don't have to pay twice to the CPM (Maoist). The weather was typical for the time of year. I think there were less than 10 tourists in Ghorepani. Also, more than 70 percent of the lodges were closed for the season. That morning it was time to head to Tadapani (2630 m). The trek starts with a hike over the Deurali pass to Banthanti (3180 m). From there it is all downhill via a steep trail. This took 5 walking hours. We reached Tadapani at 15:30. Tadapani is not exactly an attractive place to spend the night. The paint on the lodges is peeling off under the intense damp. We decided to undertake the 3 hour trek to the village of Ghandruk (1939 m). We could make it before nightfall. Down, down, down. I can announce from experience that going down is a lot more physically and mentally demanding than going up. After 8 hours of largely descending, our leg muscles were aching. Renate could barely walk the next day and yet we still had to descend another 4-5 hours from Ghandruk to Birethanti. Day 4. The next morning we were rewarded with a spectacular view of both Annapurna South and Hiunchuli (6441 m) - Annapurna range. The trek down to Birethanti is largely over a wide stone trail. When we reached Birethanti we learned that the Maoist had declared a 3 day strike starting that day. This means no transport – wewere stuck Our options were to walk to Pokhara (NOT!) or lay up in Birethanti for 3 nights. We got comfortable. On morning of 04 June we arranged a taxi at 04:30 transport us to Pokhara in time to catch a 07:00 bus to Katmandu. At 16:00 we rolled into Katmandu. The trip took an extra 2 hours because of the heavy traffic. 3 days of trucks were on the road! Note: The average speed of buses in Nepal is 50 kph.

----------------------------------------------------

We zijn terug van de trekking en rafting met kamperen. Op de heen en terug weg waren er onaangekondigde stakingen georganiseerd door de Maoists. Dat was best vervelend. Het betekend dat er absoluut geen vervoer op de weg mag en verder alles min of meer is gesloten ivm plunderingen. Toen we aan de trekking wilde beginnen viel het nog mee voor ons we zaten in een redelijk grote plaats. Op de laatste dag van de trekking zeiden lokalen ons onderweg dat er vandaag ook een staking is. Dit betekende voor ons dat we letterlijk in de Himalaya's vast zaten voor een paar dagen omdat er al een staking was aangekondigd voor daarna. Wel mooie omgeving hoor, beetje zwemmen in de rivier maar verder echt niets, we trokken met een dag rugzak het enige boek was al uit. De WC zijn we eindelijk achter waarom ze nooit een westers toilet van maken...omdat ze alle uitwerpselen als compost gebruiken! Speciaal aardappels schijnen het erg goed te doen op mensen poep! Inmiddels kennen we wel het Nepalese bord spel dat door iedereen wordt gespeeld. En heb ik mijn baan als wereld verbeteraar gedaan. Wat bandages aangelegd en een kind met Herpes overal, eens flink schoongemaakt en wat creme opgedaan. Ik kan gewoon niet, niets doen. Die arme stakkers. Het is echt enorm triest te zien hoe de bevolking onder De oorlog lijdt. Alle prijzen stijgen enorm voor hun. Eerst 20 cent voor een kilo suiker nu 30 dat is echt een heleboel voor hun.

Onze trekking bracht ons tot 3200 m. Het was de bedoeling dat we de Annapurna's konden zien op een heldere ochtend. Helaas was het erg bewolkt aan die kant. Wel hebben we een prachtig ander deel kunnen zien. Onze berglodge had een fantastich uitzicht. De Himalaya is echt prachtig!

We trokken echt van Berglodge naar berglodge. De trekking begon met het lopen langs de rivier en door hele kleine dorpen met loopbruggen daarna door de jungle, ook apen gezien en later op zo een hoogte dat we door de wolken liepen! Onderweg een heleboel muil ezels gezien. Dit is het enige transport middel. Die arme ezels dragen echt van alles, van gasflessen tot tapijten. En dan ook nog hun traditionele outfit. Dit betekend een flinke bel van wel wat kilo om de nek, een flinke zware hoofd tooi en meer bellen verspreid waar dan ook.. Als de eigenaar er niet uit ziet dan zien zijn ezels er meestal ook niet uit. Ze hebben dan wonden en hun haar is al jaren niet meer gekamd. Onderweg ook veel families die op visite gaan, vaak erg ver weg. Ze hebben van alles mee, minimaal wat kippen als kado, gewoon onder de arm of in een tasje. Ook veel "wandelende bomen" onderweg. Dit zijn mensen die echt een enorme hoeveelheid bamboe of iets anders groen, eigenlijk aan hun hoofd dragen. Je ziet niet eens de voeten meer en ook niet het hoofd, daarom. We hebben er niet eens foto's van, je schaamt je gewoon dood. Ik realiseer me dat de vrouw de camara toch nooit had gezien door al dat groen. Maar ja, het principe.

Onderweg echt zo veel kinderen. Er zijn mensen met soms negen kinderen en dan is de moeder ook al oma. Mensen hebben echt geen kennis van hoe de kans op zwangerschap te verkleinen. De Maoist houden ook het onderwijs in staking. De kinderen hebben echt soms maanden geen school gezien. Hun lerearen zijn meestal lid van een politieke partij en spelen het spel mee. Nepal had een tijdje geen regering. Dat is toch niet normaal. De koning bepaalt alles. Van de koninklijke familie zijn er zo een beetje zeven vermoord, door de prins," hij had een biertje te veel op", zegt de media. De bevolking denken allemaal dat ze bewust zijn vermoord. De prins was namelijk een heel graag gezienne persoon. Het is net zo corrupt misschien nog erger dan in India. Voor elk ding moet je extra betalen en wordt in eigen zak gestoken, dit doet ook politie, leger en dat soort mensen. Ik vroeg me af waarom geen enkel land zich bemoeid met het organisrene van een regering en dit prachtige land op orde te houden. Voor wat we hebben begrepen doet geen land iets, omdat simple weg Nepal niets te geven heeft. Wel geven we a shit lot of wapens zodat ze lekker kunnen schieten.

Op de laatste dag van de staking zijn we omhoog naar de weg gelopen om een "taxi" voor de volgende dag te "bestellen". We onderhandelde met de moeder en er stonden wel 10 man omheen. De prijs moest meer dan het dubbele worden. Dit ook weer omdat ze lang geen inkomsten hadden en weten dat toeristen uit de bergen moeten. We kwamen er uiteindelijk uit. De volgende morgen 4.15 vertrokken we met lopen om zo de enige bus van 7 uur te halen. Toen we bij de taxi man zijn huis aan kwamen klopte we op zijn deur en sprong hij uit bed. Ik voeg me af waar de taxi's waren. De mensen wonen in een soort schuurtjes daar met golfplaten daken een auto leek zo een luxe tussen die huizen. En ja hoor, uit een van die mini schuurtjes echt misschien 20cm groter dan de "auto" kwam een auto. Ik vroeg mij af hoe hij in zijn auto was geklommen. Het was zo een gekke Toyota uit, ik weet niet wat voor jaar. Veel roze gehaakte gordijnen voor de ramen en ook de versnellings pook droeg een enorme roze gehaakte jurk. Het plafon zat met tape aan elkaar. Gelukkig nam deze chauffeur de bochten niet in de vierde versnelling, zoals de rest hier doet. Het was nl een 1.5 uur rit de berg af. Toch fijn als zo een gozer een beetje kan schakelen. Onderweg zagen we nog dat Maoist flinke rotsen als weg versperring hadden neergelegd. De landmijnen leken al opgeruimd, al hoewel het leger nog flink de bosjes in dook. Doelwit is nooit ipc een mens en zeker geen toerist. De Maoist willen alleen maar dingen kapot maken. Als ze je auto willen opblazen vragen ze letterlijk of je wilt uitstappen en dan blazen ze de auto op. Op eens stonden we stil, links achter van de auto was ingezakt. Het hele wiel was verrot en nu totaal gebroken. De band moest worden verwisseld. Godzijdank had de man een reserve band, een race band, het totale profiel was namelijk al erg lang geleden verloren gegaan. De jongen kreeg de band er gemakkelijk op en al snel racede we letterlijk verder. Daarna hopte we zo in de bus, terug naar Katmandu. Het werd een rit van 8 uur, de trucks hadden zich namelijk erg opgespaard in die dagen. De trucks waren meer dan volgeladen met echt van alles links, rechts en boven op het dak, mensen en dieren.

Nu terug in Katmandu, en over een paar dagen naar Thailand. In Thailand gaan we waarschijnlijk niet rondreizen, maar "hangen" op een eiland, waar we allebei ons reddings brevet voor duiken gaan halen en Damian zijn PADI Dive Master. We gaan proberen een bamboe hut te huren voor een tijdje. En verder, duiken en duiken en lekker Thai eten...en liggen in zo een hangmat. Eens kijken hoe lang een mens dat kan vol houden!

05 June 2004: Pokhara.

05 June 2004: Rafting - Trisuli river.

05 June 2004: Katmandu.

23 May 2004: Mount Everest Flight.

Katmandu, de hoofstad van Nepal ligt in een vallei met daarom heen de Himalaya's. Het is goed voor te stellen hoe Katmandu er in de winter uitziet, best wel wintersport achtige plaats. De bars verkopen rum, warme chocolade ect. S'avonds gingen we naar de Rum Doodle bar. Hiet komen alle mensen die de Mount Everest hebben beklommen en "registreren" zich. Wie de top heeft bereikt kan hier zijn hele leven gratis eten. Aan het plafond hangen echt honderden kartonnen voeten met daarop allerlei krabbels   met namen van mensen die maar iets van klimmen hebben gedaan. Op de muur achter glas hangt een bord met handtekeningen van de eerste Mount Everst klimmers. De eigenaar liet ons de reguistratie  albums zien. Pasfoto's en namen van de klimmers. Er was zelfs een blind persoon in het book dat de top heeft bereikt en iemand met 1 been! Het is toch niet te geloven. We kregen hier echt het gevoel van, dat moeten wij ook eens van dicht bij bekijken. Nu is klimmen  niet voor ons weggelgt, maar daar zijn oplossingen voor. We besloten een vliegtripje naar de Mount Everest te boeken. Once in a life time. Wat een luxe, het vliegtuigje gaat eerst voor je de lucht in om te kijken of het een heledere zicht is daarboven. De eertse was het inderdaad niet zo helder daarboven, dus de volgende ochtend konden we meteen weer komen naar het vliegveld. We hadden nu geluk! We gingen met 14 man in een vliegtuigje, een soort tube. Een stoel bij elk raam. We gingen als een speer naar boven. Ik had flink wat wiebels verwacht met zo een 'tube', maar het was een prima vlucht.Toen we bij de everst aan kwamen mochten we een voor een in de cockpit komen. Wel een kleine cockpit, maar het uitzicht was fenominaal. We mochten zelfs nog een keer komen. Tijdens de vlucht kwam de enige stuwardess aan boord persoonlijk bij ieereen langs om te vertellen welke bergen we nog meer passerede en wees ze allemaal aan. Daar boven is het werkelijk net de hemel.

21 May 2004: Varanasi.

These photos were taken early in the morning from a boat on the Ganges. Pictures and words cannot properly describe India. It is a place unto it's own. One immediately recognizes that Varanasi is a special place in India and the world. It is the most holy city in India. Indians claim it is the oldest city in the world. This is the place were Hindus come to die so they can be cremated and have their ashes scattered (or rather shoveled) into the Ganges. The Ghats (places along the Ganges) are surrounded by a labyrinth of narrow streets\passages. We managed to get lost every single time and finding a specific place (Tablas\Sitar concert location or Yoga school) was a challenge. Normally, after asking directions a number of times (and not always given the correct instructions) we managed to arrive at our destination - another method is to bribe a kid with some rupees. The passages are filled with attractions: holy men, pilgrims, cows, silk weavers, shops, food stalls, you name it - a high concentration of India. The two main attractions are the people that come worship and bath in the Ganges, and the burning (cremation) Ghats. We took two boat rides on the Ganges; the first one was in the evening and the second in the morning. The morning (05:30 - 08:00) is the most active. The burning ghats work twenty-four hours. Those that can afford wood are burned literally on the banks of the Ganges and those who cannot are burnt via electrical cremation. Only the bodies of holy people (Priests, etc), pregnant women, VIPs and people with leprosy are ceremonially deposited in the Ganges without cremation (I don't know why). I understood it to be a good thing.

----------------------------------------------------

Varanasi is onze laatste bestemming in India.Dit is een zeer heilige stad in India en word bezocht door miljoenen mensen. Hier loopt de Ganges rivier door. Deze heeft tientallen ghats, dat zijn trappen die naar de rivier gaan.Die rivier daar gaat het juist om. Hierin baden veel mensen en halen ze water dat ze naar de tempel brengen. Maar waar het echt om gaat is dat alle as van de lijken hier in gaat. Het beloofd een mooi begin voor een nieuw leven. Hindoes geloven in reincarnatie. De rivier ziet ook zo zwart als as. Een normaal zwembad heeft 500 bactieren deze rivier heeft er 1.5 miljoen en nog steeds zwemmen mensen er rustig in.

Damian en ik zijn er met een bootje opgegaan. Dat was wel even slikken. Langs de kanten werden een heleboel lijken verbrand, gewoon onder een stapeltje sprokkelhout! En daar om heen lopen honden om de niet verbrande resten te verorberen. Als je een enorm heilig persoon bent of een baby dan wordt je niet verbrand maar gaat je lichaam bedekt met bloemetjes zo de rivier in. Daar werden we getuige van. We zagen zo een bootje en vroegen aan de bootman of hij wel een beetje ver van de kant gedumpt wordt. Hij zei Ja. Nog geen 20m van de kant werd het lichaam al overboord gegooit. Elke keer als we daarna iets boven water zagen drijven, vreesde we voor het ergste, maar dan was het geukkig de zoveelste geit! Ook door de straten zien we geregeld een brancard met een dode erop bedekt met bloemen die wordt naar de rivier gedragen. Wat een cultuur.

"Thuis" gekomen bekijken we de foto's op de camara. Met enorme zoom hebben we toch stiekem foto's van de verbranding gemaakt. Welliswaar nog van een afstand. Dit is eigenlijk verboden. We begrijpen dit uit het oogpunt van respect, maar tegenover het feit dat de Hindoes deze capriolen uithalen die in de rest van de wereld ongeveer verboden zijn... is het einde wat ons betreft, zoek.

De volgende dag 06.00 zonsopgang besloten we nog een keer te gaan. Mooi licht. Je weet wel. Dit keer geen lichamen overboord, wel veel "crematies". Dan opeens zien we het meest gruwelijke ooit.. We zien een aangespoelde naakte, hoogzwangere vrouw. Ze heeft de kleur van wit porcelijn en is volledig opgeblazen. Alleen haar borsten zijn totaal met bloed gevuld. Dan loopt er een hond naar haar toe en begint aan haar vingers te eten, dit was voor ons het einde. Dit was genoeg realiteit voor een toerist.

21 May 2004: Varanasi.

The bulk of the photos were taken along the Ganges early in the evening.

20 May 2004: Agra.

Taj Mahal and Fatehpur Sikri

03 May 2004: Ranthambhor National Park.

29 April 2004: Pushkar.

24 April 2004: Udaipur.

Birthday cake.

23 April 2004: Mt. Abu.

After an 8.5 hour train ride we arrivepur with temperatures of more than 40 degrees this was very refreshing (the evenings aren't much better).d in Abu Road from Jaipur. The bus ride up to Mt. Abu takes about 1 hour from there. We booked into the Shri Ganesh hotel, popular with the foreign travelers.

The temperature in Mt. Abu during the day is about 32 degrees and 23/24 degrees in the evening with a cool breeze - very comfortable. After being in Delhi and Jaipur with temperatures of more than 40 degrees this was very refreshing (the evenings aren't much better).

21 April 2004: Delhi and Jaipur.

Onderweg met de trein van Delhi naar Jaipur, herriner ik mij, of eigenlijk wordt ik geconfronteerd met het feit dat de armste mensen langs het spoor "wonen". Het valt me op hoeveel mensen er door de knieen gezakt naar de trein zitten te kijken. Ja, dat is natuurlijk een hele gebeurtenis, dacht ik even. Als ik nog eens goed kijk, zie ik piemels en billen. Het is zes uur in de ochtenden nu begrijp ik het, iedereen is bezig met zijn ochtend ritueel! Ik zie er makkelijk een stuk of vijftig. Zo zie ik ook een man met een ontbloot bovenlijf, ik zie overal schuim,en hij steekt zijn hand in zijn broek en gaat een paar keer flink heen en weer om het ook "daar" een beeetje schoon te houden.

In Jaipur zie ik "huizen" zonder voordeur en ramen, met daar voor goten waarin varkens baden, daarvoor ligt heeeel veeel vuilnis, waarin andere varkens eten en wilde honden slapen. Eens zag ik een varken een stuk hond eten. Daar omheen en doorheen lopen kinderen zo zwart als roet, met haar als een suikerspin. Met de riksaw (mannetje op een fiets met een bakje achterop) proberen we door de straten te gaan. Als we stoppen houden kinderen mij vast terwijl ik nog in de riksaw zit en zijn voorlopig niet van plan mij los te laten. Het zijn meestal vijf jarige met een baby op de arm. Totaal naakt meestal - een onderbroek is natuurlijk zeer lastig voor de mama’s en nu kunnen de kinderen poepen en plassen whenever, and wherever. Ze willen Roopees (Indiaase munt eenheid) maar ik word geacht ze niets te geven, om te voorkomen dat er steeds meer kinderen blijven komen. Toch, ik ben een vrouw, en daarvoor kan ik ook moeder zijn, en laat menig traan achter mijn zonnebril. Ondertussen staan we menig keren op de rem, en zig-zaggen we voor alles wat passeerd, luide toeter betend dat er iets GROOTS aan komt. Kamelen toeteren niet,maar zijn zoooo groot en slepen vaak NOG grotere "dingen" achter zich aan, dat zeals het ware langs macheren. Je schrikt je dood. En dan nog al die koeien die de hele dag "op pad" gaan om eten te zoeken. Het pad dat ze bewandelen is de weg waar ook de "rest" rijd. Het zijn vaak hele grote koeien minimaal 2x zo groot als zwart wit koeien. Ze gaan wel 10 km van hun stanplaats waar ze s’avonds weer bij elkaar komen, dit is trouwens niet de wei, maar bv een taxi standplaats. De koeien zijn echt prachtig en hier in India erg heilg. Hindoes eten namelijk geen koe. De koe word gezien als een reincarnatie. Dus, mooie koeien, maar verder is India een cultuur shock!

Gister zijn we gevallen voor het kopen van traditioneel bedlinnen, wandkleed en weet ik wat. In de "val" gelokt zoals dat heet. Alles al betaald en afgesproken het MORGEN te komen op halen, omdat het een en ander nog gestikt moest worden. Oh boy, oh boy "thuis" gekomen voelden we pas aankomen dat we het eventueel nooit meer zouden terug zien en de kwakzalver er met de poen van door was gegaan. 9de reis gids is namelijk vol met dit soort senarios.We lieten de visite kaart aan de eigenaar van onze Inn zien."gooi meteen weg" zei hij. Oke meneer maar dat gaat niet we hebben al gekocht en MORGEN we spraken af dat het pakket (we gaan het nl per post sturen) voor onze neus moet worden ingepakt en daarna tot in de riksaw nooit meer uit ons zicht mag verwijnen. Dit alles voor het geval ons mooie bankkleed zou worden ingeruild voor een baksteentje of twee op dezelfde manier ingepakt en zou ook zo een 8 kilo wegen. Die avond kregen we de S van waarschijnlijk de "eetgelegenheid" waar die achteraf "eikel van een riksaw bestuurder, die ook nog zo een 10-20% commissie ontving over de poen die we spendeerde, ons bracht voor "Indian ontbijt". Toen het tijd was om de betaalde spullen op te halen, waren we ziek zwak en misselijk. Ook de verkoper viel het op dat ik niet zo vinnig meer was als gister. Uiteindelijk 4 tapijten verder (die afdeling hadden we nog niet gezien) werd dat onze redding van nog een uur tapijten bekijken. De verkoper zag duidelijk dat we het zat hadden. Ondertussen werd het pakket in dezelfde tapijtenkamer ingepakt en lieten we ons niet door de tapijten afleiden om er van overtuigd te zijn dat wat erin ging het juiste was. Het helepakket werd met de hand dicht genaaid, en zo gingen we naar het postkantoor. Ja, ja we gingen niet op het aanbod in van de verkoper om het te "laten" versturen. Het kostte ons een paar uur op het postkantoor, buiten de hitte, die nog steed boven de 40 is, was het interessant te zien hoe niet economisch het er aan toe gaat.Wat dicht genaaid was werd weer losgemaakt en voor "roepies´weer dicht genaaid. Met rode zegel stempel smeersel, klaargemaakt op een vuurtje werden alle hoeken nog eens extra dicht geseald. Dat was gratis. Om een lang verhaal kort te maken daar ging ons pakket, dat als het er over 3 maanden nog niet is wat twijfels gaan krijgen over de Indiase post. Ondertussen hielden we het lekker rustig ivm de S. We verblijven op een hele fijne plaats, waar je goed kunt relaxen, iets wat we lange tijd niet hebben gedaan.

Vanavond, getuige van een bruiloft optocht. Voorop een kar met een generator voor de verlichting, die wordt gedragen door de mensen links en rechts van de optocht. Voorop een olifant met feest make-up. De bruidegom zit achteraan op een olifant, en in het midden dansen mensen. De bruid is niet te bekennen….dat gaan we nog even navragen.

24 March 2004: Prague - Czech Republic.

Prague is the capital city of the Czech Republic (aka 'Man land' to some) which lies in the heart of Europe, neighbouring with Germany, Austria, Slovakia and Poland.

Amazing city - go there.

The Prague Post is an english newspaper that gives you an idea of the activity in Prague and the Czech Republic.

17 March 2004: Aqaba - Jordan.

Photos are mainly from Aqaba, Petra and Wadi Rum.

Aqaba is is situated in southern Jordan on the north shore of the Gulf of Aqaba. Aqaba is the place to be if you like diving. The crystal clear waters have been protected by relatively light shipping traffic and limited onshore development, as well as a clause in the 1994 treaty between Israel and Jordan creating the Red Sea Marine Peace Park. Aqaba is a quiet, sleepy city (compared to Sharm El-Sheikh). We booked a 7 day all-in SCUBA diving vacation through Roozo. Roozo works with Seastar Watersports in Aqaba. We had an excellent time - thanks guys!

You can see Eilat, Israel from Aqaba on the other side of the Gulf of Aqaba.

The ports of Aqaba are extremely busy as the bulk of all freight destined for Iraq goes through here. We were told that this is because the border to Iraq rarely closes and that the bureaucracy is reasonable (as opposed to Kuwait). Apparently, a lot of the freight is food, and therefore custom and border delays are not tolerable.

Petra covers a large area and is pretty impressive. A stunning city carved from a cliff face. Forgotten for 1000 years and only rediscovered in 1812. We came across people that spent 3 days in Petra. Don't expect a serene and contemplative visit: up to 3000 people come here every day. Boy what were we thinking.

To see Wadi Rum, you definitely need a 4x4. If you don't want to get lost, you also need a guide. 'Our little caravan grew self-conscious, and fell dead quiet, afraid and ashamed to flaunt its smallness in the presence of the stupendous hills'. - TE Lawrence (Lawrence of Arabia), Seven Pillars of Wisdom. We enjoyed some Bedouins hospitality in a small tent after the sun went down (setup for tourists through a government program although later we were told they weren't real Bedouins - oh well... we enjoyed ourselves).

20 February 2004: Steiger 18 Farewell Party

Thanks to all that came to our farewell party!

Contact:

damianATzwambornDOTnet and renateATzwambornDOTnet

Canada: (Home) +1 604 730 7962, (Mobile): +1 604 716 9337